Not seeing a Scroll to Top Button ? Go to our FAQ page for more info.
Από το Blogger.
pic name pic name pic name
pic name pic name pic name
pic name pic name pic name
pic name pic name pic name
pic name
pic name pic name pic name

Ο Χρίστος Λιάπης για την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

meteoravoice | 3:54 μ.μ. Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2019 |
Posted on
  • Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2019
  • by
  • meteoravoice
  • in
  • Ετικέτες


  • Η 21η Μαρτίου έχει καθιερωθεί να εορτάζεται ως η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, πάνω στην εαρινή ισημερία, ανάμεσα στο σκοτάδι και στο φώς της ανθρώπινης ύπαρξης. Πάνω στους νοητούς μεσημβρινούς του χρόνου που χωρίζουνε, με στίχους, την Αθανασία και την ανυπαρξία των στιγμών.

    Γιατί η ποίηση δεν είναι μια "ανώφελη τέχνη". 

    "Τίνος ούνεκα χρή θαυμάζειν άνδρα ποιητήν;" εμφανίζεται στους "Βατράχους" του Αριστοφάνη ο Αισχύλος να ρωτά τον Εριπίδη, με τον δεύτερο να απαντά:

    "Δεξιότητος και νουθεσίας, ότι βελτίους τε ποιούμεν τους ανθρώπους εν ταις πόλεσιν."

    Υπογραμμίζοντας τον ρόλο του ποιητή στη διαμόρφωση της εσωτερικής ποιότητας και του δημοκρατικού χαρακτήρα των πολιτών. Άλλωστε, όπως είπε και ο Ευγένιος Ντελακρουά, «δεν υπάρχει τέχνη χωρίς ποίηση», των τεχνών της Πολιτικής και της Δημοκρατίας συμπεριελαμβανομένων.
    Με αφορμή τη σημερινή ημέρα που γιορτάζουν οι στίχοι και οι ποιητές, λοιπόν, άλλα και όλοι οι λάτρεις της ευγενούς και υψηλής αυτής τέχνης, θα την εορτάσω και εγώ, με ένα ποιήμα μου που έιχε Βραβευθεί το 2010, στους Δελφικούς Αγώνες Ποίησης, από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών.

    ΜΗΔΕΙΑ ΚΑΙ ΑΡΙΑΔΝΗ 

    Από τα χρόνια τα παλιά ως τα τώρα,
    οι Έρωτες αργοσαλπάρουν κυνηγώντας
    στιγμές που γδάρθηκαν στην πάλη τους με τον καιρό
    και τώρα – απαλλαγμένες από τ’ άχαρο της πλήξης δέρμα-
    βυθίζουνε το δέρας τους σε ποταμούς χρυσόμαλλους
    αγαπημένης κόμης που ανέμισε στον ύστατο σπασμό
    των συμπληγάδων.

    Μα σαν ανακαλύψουν
    πως κουβαλούν στο πλοίο τους τη Μήδεια Συνήθεια,
    κοιτάζουν στον ορίζοντα και βλέπουν
    αστροσφαγμένα σύννεφα τα τέκνα των ονείρων,
    σπασμένο ραχοκόκαλο το μεσιανό κατάρτι.

    Κι από την άλλη,
    όνειρα που έχουν εξοκείλει στα αβαθή του ύπνου
    και προσμονές αγκυροβολημένες στη σκουριά των λιμανιών.
    Μα ας μην πικραίνονται οι έρωτες
    που δεν αντικρίσανε –ασαλπάριστοι- τις ακτές του Μίνωα,
    ούτε ανοίξανε γι’ αυτούς, φιλόξενοι,
    οι προδομένοι ακρόγιαλοι της Νάξου.

    Πάντοτε μαύρα τα πανιά
    στο πλοίο του γιού του Αιγαία.
    Μόνο έτσι μπορείς να δώσεις το όνομά σου σε μια θάλασσα.


    Χρίστος Χ. Λιάπης MD, MSc, PhD
    Ψυχίατρος - Διδάκτωρ Παν/μίου Αθηνών

    0 σχόλια :

    Δημοσίευση σχολίου

     
     2014-2018 Meteora Voice. All rights reserved to their respective owners
    Develop by : MvW